ΠΑΟΚ, μόνο ΠΑΟΚ, τίποτα άλλο

ασπρόμαυρο Σάββατο, ήρθε ο Σατανάς να πάρει τις ψυχές των Αθηνέζων

https://www.youtube.com/watch?v=2KnyL4IFcwo

ασπρόμαυρο Σάββατο, ήρθε ο ΠΑΟΚ να πάρει τις ψυχές των Αθηνέζων

https://www.youtube.com/watch?v=2q__uGyfNtc

ο ΠΑΟΚ είναι καταδιακσμένος από το αιώνιο δικαστήριο να φέρει την ρομφαία της δικαιοσύνης, για αυτό και κάθε ιστορική εμφάνιση της ομάδας αυτής αποτελεί περιστατικό βιβλικής σημασίας…ο Γιαχβέ είπε στον Νώε φκιάσε βαρκούλα, ο Αλλάχ είπε στον Μωάμεθ τράβα ταξιδάκι στην Μεδίνα, το σύμπαν είπε στον ΠΑΟΚ “γάμα την πουτάνα την χώρα την Ελλάδα”…και αχού, πως την γάμησε, αχού, πως την γάμησε, για μέρες η βρωμιάρα η Ελλάδα θα περπατάει με δυσκολία γιατί πέρασε η ορδή των ΠΑΟΚτσήδων από πάνω της

υπάρχει πολύς κόσμος που λέει πως από όλους τους τίτλους που πήρε η ομάδα αυτός ήταν που ευχαριστήθηκε περισσότερο, προσωπικά διαφωνώ, από όλους τους τίτλους που πήρε ο ΠΑΟΚ αυτός ήταν που ευχαριστήθηκα λιγότερο, μετά από φέτος μόνο καθάριο μίσος νιώθω για τους νότιους, δεν θα τους κάνω την χάρη να αναγνωρίσω τις διοργανώσεις τους και να χαρώ για την κατάκτηση τους…να πάει στο διάολο και το κύπελλο και το πρωτάθλημα τους, να πάνε να γαμηθούν και οι μάνες και τα παιδιά τους, δεν έχω τίποτα κοινό μαζί τους και δεν θα αποκτήσω κοινές αναφορές έστω και αν αυτές αναφέρονται σε τρόπαια που κέρδισα…δεν θα μπω σε αυτή την παγίδα, τα συγχαρίκια για την κατάκτηση του κυπέλλου την ίδια στιγμή που μου κλέψαν το πρωτάθλημα ελπίζω να τα ενταφιάσουν μαζί με τα 2χρονα παιδιά τους…

ο ΠΑΟΚ δεν είναι εδώ για να κάνει δημόσιες σχέσεις

ο ΠΑΟΚ είναι φορέας λύσσας και δικαιοσύνης, ο ΠΑΟΚ έβγαλε σε έκθεση το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέη, ο ΠΑΟΚ παρελαύνει μουρμουρίζοντας τα άσματα του Μαλντορόρ ανάμεσα από τα δόντια

ο ΠΑΟΚ είναι ένα σώμα ενός εκατομμυρίου κόσμου που δεν μασήσαν από την επίθεση προπαγάνδας των σάπιων, που δεν έφαγε την πλύση εγκεφάλου που του ζητούσε να επιδείξει ως ένοχο “τον Ιβάν και τους κάφρους”, ώστε να ξεκινήσει μια εσωστρέφεια, και η φαγωμάρα να επιτρέψει στην σαπίλα να εκσφενδονίσει τον ΠΑΟΚ “από εκεί που μας ήρθε”, αντίθετα, το ποσοστό ΠΑΟΚτσήδων που δεν πιστεύει πως το πρωτάθλημα κλάπηκε από την πουτάνα πόλη είναι αντίστοιχο με το ποσοστό θαυμαστών του Χίτλερ σε συνέδριο του ΚΚΕ Μ-Λ, ο λαός του ΠΑΟΚ, ο ηρωικός λαός του ΠΑΟΚ αντιστάθηκε άψογα στην επίθεση από τα κέντρα εξουσίας και τους ρουφιάνους γραφιάδες τους, είπε “ρε άντε και γαμηθείτε, γαμώ το μουνί του πατέρα σας” και το μόνο που δεν κατάφερε να αποφύγει ήταν το αίσθημα αηδίας που του άφησε η συναναστροφή με την μούργα της Αθήνας, αυτή η αηδία που θα άφηνε σε οποιονδήποτε το να πρέπει να έχει να κάνει με κάποιον που σιχαίνεται, αυτό που γυρνάς στο σπίτι και κάνεις μπάνιο μόνο και μόνο για να φύγει η βρωμιά και πάλι δεν φεύγει, σκέφτεσαι με ποιους είχες να κάνεις και σου έρχεται να ξεράσεις, αυτό…αυτό είναι η Αθήνα και οι άνθρωποι της…

ο ΠΑΟΚ όμως είναι και μια κεφαλή από 15-20 παληκάρια που δεν μάσησαν ούτε δευτερόλεπτο από την χυδαία επίθεση του παρακράτους…το ξέρανε πως μετά την κλοπή του παρακράτους έπρεπε ο ΠΑΟΚ να κερδίσει σε ΟΛΟΥΣ τους αγώνες για να μην έχει να αντιμετωπίσει την εύκολη κρίση των αποβρασμάτων της Αθήνας, το ξέρανε πως με την πρώτη στραβή θα ακούγανε “σας είδαμε”, θα διαβάζαμε άρθρα για τον “ΠΑΟΚ που δεν έχει μέταλλο να διεκδικήσει πρωτάθλημα”, θα διαβάζαμε κακοπροαίρετες αναλύσεις για το “τι πήγε στραβά”, κλπ…και ειδικά στον τελικό, τα κοράκια του μπάσταρδου κράτους κρατούσαν την ανάσα τους έτοιμα να επιτεθούν στην ομάδα, να την βρίσουν, να καλύψουν τους κλέφτες, να μιλήσουν για το δίκαιο της αλητείας, κλπ…

κι όμως, αυτά τα παληκάρια, έκαναν τον πολλαπλασιαστικό άθλο όχι απλά να μην χάσουν ούτε μισό βαθμό, αλλά να ξεφτιλίζουν κάθε αντίπαλο που βρίσκονταν μπροστά τους…με τελευταίο θύμα, την κλεφταθλήτρια, την φιλιπινέζα του ΠΟΚ, που την Παρασκευή δήλωνε έντρομη με την ιδέα πως θα την σφύριζε ξένος διαιτηής, το Σάββατο παρίστανε πως έχει ανωτερότητα, αφού πρώτα προσπάθησε να κερδίσει για ακόμα μια φορά τον τελικό στα χαρτιά…το καλύτερο στιγμιότυπο του τελικού είναι στο 94, με το σκορ στο 2-0, οι παίχτες της ΑΕΧ να στριμώχνουν τον διαιτητή για να το διακόψει για κάτι κροτίδες που έπεσαν από την κερκίδα του ΠΑΟΚ…και αμφιβάλλει κανείς πως αν ήταν αίληνας διαιτητής δεν θα το διέκοπτε, δεν θα έδινε το κύπελλο στην καλύτερη ομάδα δικηγόρων (όπως την βάφτισε ο Μάτος), και δεν θα βγαίναν οι αλιτήριοι δημοσιογράφοι την άλλη μέρα να δικαιολογήσουν την κλοπή;…

αυτά τα παληκάρια όμως δεν μασήσαν, ήταν πάντα απίκο, γίναν ένα από εμάς, δικά μας παιδιά, ΠΑΟΚτσάκια…ΠΑΟΚτσάκι ήταν ο Βιερίνια, το ξέραμε αυτό από παλιά, αυτό το ταλαντούχο παιδάκι που είχε την τύχη να θητεύσει υπό του Πάμπλο έχοντας ταυτόχρονα τάλαντο παγκοσμίου επιπέδου έχει γίνει πλέον άντρας, και είναι πια ο Πάμπλο αυτής της ομάδας…ΠΑΟΚτσάκι όμως έγινε μαζί με τον Αντρέ Βιερίνια και ο Μάτος, και ο Βαρέλα, και ο Μπίσεσβαρ, κλπ. ακόμα και ο Πρίγιοβιτς, ο μεγαλύτερος φορ που έχει παίξει ποτέ στον ΠΑΟΚ, για τον οποίο εύχομαι να σπάσει το πόδι του λίγο πριν το μουντιάλ, γιατί αλλιώς δεν μένει στην Ελλάδα ούτε με σφαίρες…και βεβαίως, ΠΑΟΚτσάκι έγινε και ο Λουτσέσκου, αντίθετα με άλλους προπονητές που κάναν δημόσιες σχέσεις και κρατούσαν χαμηλούς τόνους με την πουτάνα την Αθήνα με το σκεπτικό “μπας και πάμε σε καμιά άλλη ομάδα στην Ελλάδα” δεν σταμάτησε να λέει την αλήθεια όπως έχει, να μην τρυπάει τον κόσμο όπως οι προκάτοχοι του αλλά να γίνεται ένα από εμάς, “είστε ένα τσούρμο γαμημένοι κλέφτες, αυτό και τίποτα άλλο”…η συνέντευξη τύπου του Λουτσέσκου μετά τον τελικό, μέσα στην εχθρική χώρα, είναι τόσο κάβλα όσο το αποτέλεσμα του αγώνα, να μην πω παραπάνω:

https://www.youtube.com/watch?v=B6kIUpI45H4 

και τώρα τι;…τώρα το σύστημα, οι μπάσταρδοι της Αθήνας, αυτοί οι κλέφτες, η συμμορία με τα 4 εκατομμύρια μέλη περνάει υπαρξιακή κρίση, αφού η βάση της αρχίζει να αναρωτιέται για το πως μπορεί να συνδυάζει μια σάπια οπαδική ζωή με μια νορμάλ κοινωνική ζωή, λογικό είναι να αρχίζει να κλοτσάει στην ιδέα “κλέψτε τον ΠΑΟΚ, με οποιονδήποτε τρόπο”, με τον οποίο ζούσε όλα αυτά τα χρόνια…και τώρα που περνάει αυτή την κρίση, λογικό είναι να στραφεί στον ΠΑΟΚ, στον μεγαλειώδη λαό του, και να ζητήσει συγχωροχάρτι…εμμέσως, μέσω συχαρητηρίων, μέσω “αχ, έχετε καλή ομάδα τελικά” ή μέσω “συνεχίστε έτσι και θα το πάρτε”…δεν πρέπει να πέσουμε σε αυτή τη παγίδα…φτύστε τους στα μάτια, και πείτε τους “σάλτα και γαμήσου μπινέ που τώρα θυμήθηκες τον ΠΑΟΚ”…δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να επιστρέψουν στην συμμορία τους νομίζοντας πως δεν τρέχει τίποτα, ήρθε η ώρα να πούμε την δικιά μας ιστορία…

να πούμε για όλους αυτούς που πέθαναν μέσα στο γήπεδο μετά από μια διαιτητική σφαγή (τελευταίος, ένας παππούς μετά το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ, φέτος), για όλους αυτούς που χαλάσαν την υγεία τους για την πουστιά τους, για όλους αυτόύς που είναι στην φυλακή εξαιτίας τους, για όλους αυτούς που είναι θύματα δικά τους, ώστε αυτοί να κλέβουν τον ΠΑΟΚ χαζογελώντας….όλοι αυτοί εκεί κάτω είναι ηθκοί αυτουργοί, είναι καιρός να το μάθουν…είναι καιρός ο ΠΑΟΚ να πάρει την ρομφαία της δικαιοσύνης, και να αρχίζει να παίρνει κεφάλια

ΠΑΟΚ, μόνο ΠΑΟΚ, τίποτα άλλο

Advertisements

Τελικός ενάντια στο σύστημα, τελικός ενάντια στην χώρα

They who have put out the people’s eyes, reproach them of their blindness
John Milton

Έμειναν 2 αγώνες πια για την σεζόν, για μια χρονιά που απέδειξε πως μετά από 30 χρόνια τα 120 ενωμένα αρβανιτοχώρια δεν έχουν κάνει ούτε μισό βήμα στην αντιμετώπιση των πραγμάτων. Οι άνθρωποι που για μια 15ετία ήταν μέσα στην τρελή χαρά που κλέβαν τον ΠΑΟΚ του Κούδα, τα παιδιά τους είναι μέσα στην τρελή χαρά που κλέβουν τον ΠΑΟΚ σήμερα. Η πουστιά τους αποδυκνείεται κληρονομική, η μόνη τους αγωνία είναι να μην πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα, δεν τους ενδιαφέρουν τα μέσα που θα επιτύχουν τον σκοπό τους, η 3-σε-1 ομάδα του ΠΟΚ ενώνεται αν χρειαστεί και όσο χρειαστεί για να κρατήσει το πρωτάθλημα στην Αθήνα, αυτό είναι που τους ενδιαφέρει.

Γιατί είναι υπανάπτυκτοι του κερατά. Αυτός είναι και ο λόγος που μισούνε τον ΠΑΟΚ. Ο λόγος που ο Χίκι στο “Ο παγοπώλης έρχεται” του Ο’ Νηλ, που γίνεται αντιπαθής μόλις υποστηρίζει στους υπόλοιπους θαμώνες του καταγώγιου πως μπορούν να αλλάξουν, προτιμούν να τον δούνε να καταστρέφεται, όταν τελικά τον βλέπουν είναι τόσο ικανοποιημένοι που πέφτει στο επίπεδο τους, όσο οι Αθηνέζοι θα ήταν αν ο ΠΑΟΚ έστηνε την δικιά του παράγκα και έπαιρνε 5 πρωταθλήματα στην σειρά με την συμμορία των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων (αλήθεια, τι βολική διέξοδος των δήθεν ευρωπαιστών να “μην ασχολούνται με το ποδόσφαιρο” για να μην δούνε πως όλοι αυτοί είναι επίορκοι υπάλληλοι που ζούνε τόσες δεκαετίες υπό την προστασία της πολιτικής εξουσίας) που έχει στο payroll της η Αθήνα. Τότε θα έδειχνε ο ΠΑΟΚ πως “είμαστε σαν και εσάς”, όλοι θα ήταν χαρούμενοι, αδερφωμένοι, όλοι αγκαλιασμένοι θα συμφωνούσαν πως έτσι είναι ο βαλκανικός τρόπος ζωής, ο ελληνικός τρόπος ζωής, ο ορθόδοξος τρόπος ζωής, αντίθετα με τους κρυόκωλους προτεστάντες που θέλουν αξιοκρατία, και τον Ναπολέοντα που ήταν κομπλεξικός επειδή ήταν κοντός για αυτό την εισήγαγε σε όλες τις βαθμίδες της ζωής. Εμείς ξέρουμε καλύτερα, και όλοι “εμείς” είμαστε το ίδιο

“Όχι, δεν είμαστε όλοι το ίδιο” φωνάζει ο ΠΑΟΚ εδώ και τόσες δεκαετίες, για αυτό και τον μισούν τόσο βαθιά όλοι αυτοί. Γιατί τους δείχνει πως η μόνη τους διαφορά από τους κατσαπλιάδες προγόνους τους είναι τα ρούχα, “σιχάματα, βγάλατε τις φουστανέλες και μαιμουδίζετε τους ευρωπαίους” τους λέει κάθε φορά ο ΠΑΟΚ, για αυτό και λυσσάνε να τον κλέψουν σαν να μην υπάρχει αύριο. Γιατί αν ανεχτούν μια ρωγμή στο οικοδόμημα τους τότε μπορεί να υπάρξει και άλλο κοινωνικό κίνημα που να καταφέρει να γίνει τόσο ισχυρό που να επιβάλλει την αξιοκρατία στον τομέα του, και μετά άλλο, και άλλο, και άλλο, και ίσως κάποτε βρεθεί κάποια στιγμή που όλο αυτό γίνει μόδα ή ακόμα-ακόμα κίνημα, και χάσουν την εξουσία στο μαγαζάκι τους, και τότε τι θα απογείνουν οι δύσμοιροι που σε αξιοκρατικό περιβάλλον θα ήταν περιπτεράδες σε ημι-απασχόληση.

Οπότε βάζουν το κράτος και το παρακράτος να κόβει αυτές τις επικίνδυνες ιδέες στην γέννηση τους. Χρειάζονται όμως και την κοινή γνώμη της χώρας για να τους περνάει χωρίς διαμαρτυρίες, και εκεί δίνεται η μεγάλη μάχη. Γιατί το ξέρουν από την ιστορία, ξέρουν π.χ. πως ο λόγος που η Ν. Αφρική σταμάτησε το απάρτχαιντ ήταν πως η κοινή γνώμη των λευκών το είχε σιχαθεί, ο λόγος που η Ευρώπη υποστήριξε την ανεξαρτησία της Ελλάδας το 1820φεύγα ήταν η κοινή γνώμη που την υποστήριξε, κλπ, ξέρουν κι αυτοί πως χωρίς την κοινή γνώμη δεν μπορούν να συνεχίσουν για πάντα να κλέβουν το πρωτάθλημα από τον ΠΑΟΚ. Και η κλεπταποδόχος κοινή γνώμη της Αθήνας είναι έτοιμη να δεχτεί τις κλοπές, ήταν πάντα έτοιμη να δεχτεί τις κλοπές, με μια μόνο διαφορά σήμερα από την προηγούμενη γενιά, πως δεν υπάρχει εθνικιστικός σκοπός πίσω από τον οποίο να κρυφτούν.

Βλέπεις, επί Κούδα όλη η Αθήνα ήξερε πως ο ΠΑΟΚ κλέβεται αλήτικα, αλλά ο κόσμος ακόμα πίστευε πως αυτό χρειαζόταν γιατί η Βόρεια Ελλάδα ήταν επικίνδυνη (είχε μειονότητες, χώρια που στον εμφύλιο ήταν κυρίως περιοχή των κομμουνιστών). Σήμερα όλη αυτή η ανησυχία έχει φύγει, ο κόσμος ακόμα γουστάρει να κλέβει τον ΠΑΟΚ, αλλά δεν ξέρει γιατί, δεν υπάρχει υπόβαθρο, αν σμπρωχτεί λίγο για να αναρωτηθεί “ρε σεις, γιατί κλέβουμε τον ΠΑΟΚ τόσα χρόνια;” δεν θα καταφέρει να βρει απάντηση. Και όσο δεν βρίσκει απάντηση και βλέπει ταυτόχρονα την λύσσα του παρακράτους ενάντια στον ΠΑΟΚ θα αρχίσει όχι να αλλάζει (αυτό θα πάρει ακόμα μια γενιά), αλλά να ντρέπεται για την κοινή γνώμη της Αθήνας που χειροκροτάει με μανία κάθε προσπάθεια να μην πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα.

Αυτό θα είναι το τέλος τους, το τέλος των σάπιων. Ο ΠΑΟΚ είναι ο καθρέφτης που δείχνει πόσο σάπιοι άνθρωποι είναι, θα πρέπει να μην μασήσει και να κρατήσει τον καθρέφτη ευθεία μπροστά στα μούτρα τους: αυτοί είστε σιχάματα, πουτάνας γιοι, γαμημένα ψωλοχύματα, αποβράσματα του λεκανοπεδίου. Γιατί να βάλουμε νερό στο κρασί μας, αφού έχουμε το δίκιο; Γιατί να αλλάξουμε, γιατί να φτιασιδωθούμε, γιατί να περιοριστούμε; Εμείς έχουμε το δίκιο, αυτό φτάνει. Δεν χρειαζόμαστε καμία στρατηγική και καμία υπόγεια διαδρομή, θα βάλουμε το δίκιο μας σε κοινή θέα και θα το εκθέσουμε μπροστά στα μάτια τους, “αυτοί είστε ρε μπούστηδες”. Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται.

Όσο για την ομάδα, αυτή παίζει τεράστιο ρόλο γιατί μια ομάδα που καταστρέφει τους αντιπάλους της βοηθάει να ξηλώνει τις δικαιολογίες της κοινής γνώμης. Τι να πει τώρα η κοινή γνώμη της Αθήνας για το φετινό πρωτάθλημα, πως μια ομάδα που σκόρπιζε όποιον έβρισκε μπροστά της δεν άξιζε το πρωτάθλημα; Πως έφταιγε η 1 ήττα (στους 20 τελευταίους αγώνες) με την Τρίπολη;. Να μιλήσει για μέταλλο και λοιπές μπούρδες; Δεν έχει δικαιολογία, δεν έχει τρύπα να κρυφτεί, είναι αναγκασμένη να παίξει το χαρτί του παρακράτους που έκλεψε το πρωτάθλημα, αλλά και αυτό είναι τόσο τραβηγμένο που μόνο οι πιο ακραίοι φανατικοί θα το κάνουν αυτό χωρίς να σκεφτούν “ρε συ, μήπως 12 αφαιρεμένοι βαθμοί σε ένα πρωτάθλημα να είναι πολλοί;” Η ομάδα ξεγύμνωσε το σύστημα της Αθήνας, τα αλάνια μας που γαμάνε όποιον βρούνε μπροστά τους και τολμάει να κατέβει στον αγώνα.

Για αυτό και στον τελικό πρέπει να δώσουν το τελικό χτύπημα στην πουστιά τους. Το ότι κατέβηκε μια συμμορία πληρωμένη από το κράτος και τους έκλεψε το πρωτάθλημα είναι αυτό το σίγουρο πως θα έχουν στο μυαλό τους ούτως ή άλλως. Θα πρέπει να ξέρουν πως με την εμφάνιση τους θα επηρρεάσουν την Ελλάδα, πως κερδίζοντας εμφατικά το κύπελλο θα φέρουν τις δυνάμεις των κοτζαμπάσηδων και του νεποτισμού σε τέτοιο δύσκολο σημείο που ίσως να μην μπορούν για την επόμενη χρονιά να έχουν την λαική υποστήριξη στο “οκ, είμαστε σάπιοι, αλλά τουλάχιστον βοηθάμε την Αθήνα να μην χάνει τίτλο”. Είναι στο πεπρωμένο του ΠΑΟΚ, ήταν πάντα στο πεπρωμένο του ΠΑΟΚ, να φέρει τον διαφωτισμό στην ελληνική κοινωνία, τώρα κλήρωσε αυτό το βάρος στα σημερινά παληκάρια μας, στον Πρίγιοβιτς, τον Μπίσεσβαρ, τον Μάτος και τα άλλα παιδιά. Δεν ξέρω αν πρέπει κάποιος να τους εξηγήσει την σημασία αυτού του τελικού, ίσως να μην πρέπει για να μην γεμίσουν άγχος, πάντως, ένα είναι σίγουρο, στις 12 Μαίου από την μια μεριά θα είναι ο ΠΑΟΚ, από την άλλη μια παρακρατική συμμορία.

Εσύ, ποιον θα υποστηρίζεις;

Υ.Γ.

Σε λίγες μέρες

ΠΟΚ: Μία χώρα, μια συμμορία

Εισαγωγικό σημείωμα: Στην σεζόν 2017-18 ο ΠΑΟΚ έφαγε -9 και έπαιξε 10 αγώνες κεκλεισμένων των θυρών, ενώ ΑΕΚ και Ολυμπιακός πήραν από έναν αγώνα στα χαρτιά (+3 ο καθένας δηλαδή), που η μεν ΑΕΚ έχασε στο χορτάρι, ο δε Ολυμπιακός δεν τόλμησε ακόμα και να κατέβει. Να το κρατήσουμε στο μυαλό μας αυτό, πως υπήρξε αλλοίωση 12 βαθμών (!!!) προκειμένου το πρωτάθλημα να μην φύγει από την Αθήνα.

Κάπου εδώ η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Μετά από μια σφαγιαστική διαιτησία του Παναθηναικού, η ΑΕΚ έσωσε την παρτίδα (και την πατρίδα) δικαιολογώντας στο ακέραιο την προ 9 δεκαετιών πρόσληψη της ως φιλιπινέζα του ΠΟΚ, ώστε να κλέβει τους τίτλους όταν τα 2 αφεντικά της περνάνε περίοδο ντεφορμαρίσματος στην αλητεία. Παρά την σφαγή, το πράσινο αδερφάκι φρόντισε να αφήσει το κίτρινο αδερφάκι εκτός της λίστας των υπευθύνων.

Υπαίτιοι λοιπόν είναι ο Αλαφούζος που έκανε τον Παναθηναικό να μην “τον σέβονται στο παρασκήνιο” (ποτέ δεν κατάλαβα τι εννοούν οι επιστήμονες της Αθήνας με αυτή την έκφραση, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι σημαίνει και πως συνάδει με ένα πρωτάθλημα που παίζεται στα ίσια και κερδίζεται στο χόρτο;), οι διαιτητές που δεν τον σέβονται (άντε πάλι, αυτός ο έρμος ο σεβασμός, θαρρώ πως στην αθηνέζικη ορολογία είναι συνώνυμο της έκφρασης υποτέλειας προς τον Δον Κορλεόνε από τους υπαλλήλους του), ο Θάνος, όπως επίσης, ο Μάνος, ο Πάνος, ο Κώστας και ο Μήτσος. Προς θεού όμως, υπαίτια δεν είναι η ΑΕΚ. Αντίθετα, όπως φρόντιζαν δημοσιογράφοι, παράγοντες και αθλητές του Παναθηναικού να βάλουν ως εισαγωγή των διαμαρτυριών τους, “η ΑΕΚ δεν χρειάζεται τέτοιες διαιτησίες για να πάρει το πρωτάθλημα” (να δεις που το έχω ξανακούσει αυτό, να δεις που το έχω ξανακούσει).

Έτσι λοιπόν, αντρίκια, ο τύπος αντρισμού που φοριέται με περίσσιο pride και είναι διαδεδομένος στην πρωτεύουσα των Αιλύνων, η ΑΕΚ  παίρνει το 3ο πρωτάθλημα τα τελευταία 5 χρόνια, παίρνοντας ταυτόχρονα την διοίκηση της συμμορίας του ΠΟΚ. Όπως στην Παλαιά Διαθήκη και το βιβλίο της Γέννησης, θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει την ιστορία του αιλυνικού ποδοσφαίρου με μια γενεαλογία παραγκαρχών η οποία για την τελευταία 25ετία θα πήγαινε κάπως έτσι: “Ο δε Βαρδινογάννης εγέννησε τον Κόκκαλη, και ο Κόκκαλης εγέννησε τον Πατέρα, και ο Πατέρας εγέννησε τον Μαρινάκη, και ο Μαρινάκης εγέννησε τον Μελισσανίδη.”

Και ο νέος παραγκάρχης διέταξε τους γραφιάδες τσατσάκια που βρίσκονταν πάντα στο payroll της παράγκας (όποια παράγκα κι αν είναι αυτή) να πανηγυρίζουν φωναχτά για το δίκαιο και άξιο του πρωταθλήματος. Γιατί, όταν είσαι συνηθισμένος στο ξέπλυμα ως βασική βιοποριστική αρχή τι πιο λογικό από το να διατάζεις και το ξέπλυμα του τίτλου; Άλλωστε, για να πετύχει η παράγκα χρειάζεται πρώτα-πρώτα η άρνηση ύπαρξης της, από τον τύπο, από παράγοντες, αλλά και από ένα μεγάλο μέρος του κόσμου (μέχρι να αντικατασταθεί από την επόμενη, βεβαίως, μετά ξαφνικά όλοι “γνώριζαν”).

Βγήκαν λοιπόν οι πλύστρες στο ΒιλαΜπόχα και τρίβουν-τριβουν-τρίβουν από το πρωί ως το βράδυ, μπας και καταφέρουν να ξεφορτωθούν τον λεκέ του Κλέφτη, λέξη που πλέον δίκαια παίρνει την θέση του Κ στο αρκτικόλεξο ΑΕΚ. Γιατί κύριοι, τα μαθηματικά είναι υπερτιμημένα, τι κι αν ο ΠΑΟΚ στην κόντρα ΠΑΟΚ/ΑΕΚ έχει 12 πόντους παραπάνω από όσους αναγράφονται στην εμπνευσμένη βαθμολογία του αιλυνικού κράτους, θα πρέπει δηλαδή να είναι αυτόματο πως όποιος έχει περισσότερους βαθμούς να παίρνει το πρωτάθλημα;

Λες και δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι που να βγαίνουν οι πρωταθλητές, μια κριτική επιτροπή ας πούμε. Να μια καλή και πρωτότυπη ιδέα! Μάλιστα, πληροφορίες από την FIFA που μεταδόθηκαν κατ’ αποκλειστικότητα από την ΕΡΑ λένε πως τόσο πολύ άρεσε, που έκανε τους υπεύθυνους της διεθνούς ομοσπονδίας να πετάνε τα καπέλα τους στον αέρα φωνάζοντας “χιπ χιπ, χουρέι”.

Να κάνουμε μια κριτική επιτροπή, να την στελεχώσουμε από δικαστές, για να βεβαίωσουμε πως δεν θα είναι τίποτα ξεφτιλισμένα ανθρωπάκια χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, και στο τέλος της σεζόν να αποφασίζει ποιος θα είναι ο άξιος πρωταθλητής, με βάση την κοινή γνώμη του Νομού Αττικής (άντε να πάμε μέχρι Πελοπόννησο και Στερέα Ελλάδα, δυστυχώς, οι άλλες περιοχές είναι μακριά, και δεν βολεύει στα logistics να ληφθούν υπόψη). Μετά, για αυτή την μειοψηφία του κόσμου που δεν έχει ίχνος φαντασίας και θέλει το ranking στους βαθμούς να ταυτίζεται με το ranking στο πρωτάθλημα, αυξομειώνουμε τους βαθμούς αναλόγως, και είμαστε έτοιμοι για την στέψη του “δημοκρατικά εκλεγμένου πρωταθλητή”.

Μπορεί η παραπάνω ειρωνία να ακούγεται φαιδρή και τραβηγμένη, αλλά βασικά αυτή είναι η κύρια γραμμή υπεράσπισης του φετινού πρωταθλήματος, πως δηλαδή η κοινή γνώμη στην Αθήνα συμφωνεί πως η ΑΕΚ το άξιζε φέτος. Πως ο ΠΑΟΚ έγινε αντιπαθητικός (ε κι αυτός, να έχει το θράσος να θέλει πρωτάθλημα απλά γιατί πήρε περισσότερους πόντους), ενώ τον Λιβάδια τον βλέπει η μαμά-Αθήνα και λέει στην κόρη της “να, έναν τέτοιο γαμπρό να μου φέρεις, όχι τον Βούλγαρο που πήγες και  μου έμπλεξες”.

Λες και η κοινή γνώμη της Αθήνας είναι ο τελευταίος και αμερόληπτος κριτής. Εμ βέβαια, είναι γνωστό στους πάντες πως η Αθήνα ζέχνει από αντικειμενικότητα, από την εποχή του Αριστείδη του δίκαιου οι κάτοικοι της πόλης έχουν ως μότο το “δεν με νοιάζει αν είναι και δικοί μας μπελγμένοι, αφού δεν το δικαιούμαστε να μην το πάρουμε”.

Για να την λήγουμε την κωμωδία, η απάντηση στο γιατί η κοινή γνώμη της Αθήνας βλέπει την ΑΕΚ2014 ως άξια πρωταθλήτρια βρίσκεται λίγο πίσω στον χρόνο, συγκεκριμένα γύρω στις 3-4 δεκαετίες, όταν το ΠΟΚ έκλεβε για μια 15ετία συνεχόμενη τον ΠΑΟΚ του Κούδα και η κοινή γνώμη της Αθήνας χειροκροτούσε λωποδύτικα τις κλοπές. Όταν δεν ίδρωσε το αυτί τους για μια 15ετία αλητειών, όταν παρά το ότι έχουν περάσει 30+ χρόνια από τότε δεν έχει βγει ούτε ένας (ούτε από τις ομάδες τους, ούτε από τον τύπο, ούτε από τους πολιτικούς, ούτε από πουθενά) να κάνει μια αυτοκριτική για αυτή την περίοδο, όταν ακόμα δεν έχουμε ακούσει ένα αθηνέζικο συγγνώμη για τον Κούδα, περιμένετε από τους ίδιους ανθρώπους διαφορετική αντίδραση για το φετινό έγκλημα;

Αντίθετα, αγκαλιασμένα τα 3 αδερφάκια θα πανηγυρίσουν τον φετινό τίτλο, όπως πανηγύρισαν τον περσινό (η παράγκα Μαρινάκη έπεσε στα μέσα της σεζόν, αλλά ο Ολυμπιακός ήταν “άξιος πρωταθλητής” για την αμερόληπτη κοινή γνώμη της Αθήνας), όπως θα πανηγυρίσουν και κάθε αλητεία, αρκεί να είναι αποτελεσματική και να κρατήσει τον τίτλο στην Αθήνα. Γιατί η πρώτη τους ομάδα όλων αυτών είναι ΠΟΚ, όταν δεν υπάρχει εξωτερικός ανταγωνιστής χωρίζονται σε ΠΟΚ Α, ΠΟΚ Β και ΠΟΚ Γ, αλλά μπροστά στον κοινό εχθρό ενώνονται, ενώνονται και κλέβουν. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι αυτοί εκεί κάτω.

Υ.Γ. Να εφαρμοστεί το δεδικασμένο στον Ιβάν Σαββίδη. Το δεδικασμένο του Βαρδινογιάννη που κυκλοφορούσε με τα κουμπούρια του για πάνω από μια δεκαετία στα γήπεδα. Ότι τιμωρία έφαγε αυτός, τέτοια τιμωρία να φάει και ο Ιβάν. Ή είναι το λάθος δεδικασμένο αυτό;

Υ.Γ. Για να μην διαταράξουμε τα παραμύθια με τα οποία έχουν μάθει να αυθυποβάλλονται οι κάτοικοι της Αθήνας, να βάλουμε τουλάχιστον ένα μουσικό:

Βορράς, ανεξάρτητος

Tο ιδανικό του βορειοελλαδίτη που προσπαθεί να κατασκευάσει εδώ και πάνω από έναν αιώνα το κράτος των Αιλύνων είναι αυτό του ακρίτα, του ήρωα δηλαδή που θυσιάζει την ζωή του ώστε να προστατεύει τον Νότο από τα γειτονικά κράτη….δεν είναι πρώτη φορά που μια τέτοια πολιτική ακολουθείται, μπορείς να βρεις αντιστοιχία με το setup των αρχαίων χρόνων (οπότε και ένας αραιοκατοικημένος και αδύναμος Βορράς λειτουργούσε ως buffer zone για τις πόλεις-κράτη του Νότου) αλλά και σε άλλες χώρες

π.χ. πριν την ενοποίηση της Γερμανίας, όταν και υπήρχαν 100δες γερμανικά πριγκηπάτα στην κεντρική ευρώπη, αυτά που βρίσκονταν στα ανατολικά και συνόρευαν με εχθρικούς λαούς (Πολωνούς και Ρώσους, κυρίως) ονομάζονταν mark και ήταν μεγαλύτερα σε έκταση από τα περισσότερα γερμανικά πριγκηπάτα της εποχής και με σαφή στρατοκαβλικό προσανατολισμό για να αποτρέπουν τους εχθρικούς λαούς να εισβάλλουν στην κυρίως Γερμανία…μάλιστα, υπάρχει η άποψη πως η στρατοκαυλίαση της Γερμανίας στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα προέρχεται από το ότι ένα από αυτά τα mark ήταν η περιοχή γύρω από το Βερολίνο (η μετέπειτα αποκαλούμενη Πρωσία), η οποία γινόμενη πρωτεύουσα του κράτους της Γερμανίας πέρασε την στρατοκαβλική της νοοτροπία σε όλη την χώρα…

το πρόβλημα στην ελληνική περίπτωση είναι πως ο Βορράς δεν υπήρξε ακριτική περιοχή για πάνω από 2000 χρόνια…αντίθετα, οι κάτοικοι είχαν συνηθίσει για αιώνες να ζούνε ειρηνικά σε πολυπολιτισμικές και πολυθρησκευτικές κοινότητες, μέχρι την αποφράδα χρονιά του 1912 οπότε και η Αιλάδα υποδούλωσε το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας…οπότε, η ακριτοποίηση έπρεπε να γίνει με το ζόρι, με καταπίεση και κυνηγητό όσων διαφωνούσαν, εθνικιστική προπαγάνδα, αλλά και καταστροφή και υποβάθμιση των περιοχών αυτών ώστε να γίνουν αδύναμες και ελεγχόμενες…αυτή η στρατηγική συνεχίζεται χωρίς αλλαγή ως σήμερα, ως σήμερα το ελληνικό κράτος ζητάει από τον Βορρά μόνο ένα πράμα: να καταστραφεί, ει δυνατόν, κάνοντας την λιγότερη φασαρία, για να μην ενοχλούνται τα κακομαθημένα της Αθήνας…

έτσι εξηγούνται εν πρώτοις παράλογα φαινόμενα…π.χ. το μετρό της Θεσσαλονίκης δεν γίνεται εδώ και μισό αιώνα, όχι γιατί το κράτος αδιαφορεί, αλλά γιατί το κράτος προσπαθεί να μην αποκτήσει υποδομές η Θεσσαλονίκη….π.χ. ο ΠΑΟΚ εγκληματικά κλέβεται τίτλων κάθε φορά που είναι σε θέση να τους διεκδικήσει, όχι γιατί το κράτος αδιαφορεί να καθαρίσει τις μαφίες αθηνέζων που λυμαίνονται το ποδόσφαιρο, αλλά γιατί το κράτος οργανώνει αυτές τις μαφίες ώστε να μην έχει ο Βορράς επιτυχίες, έστω και σε αθλητικό επίπεδο…κλπ…

και βεβαίως, για αυτό και σήμερα δεν θα ακούσεις κανέναν αθηνέζο να κάνει αυτοκριτική για το γεγονός πως ο Ιβάν βρήκε καμμένη γη στην Θεσσαλονίκη και ήταν πάρα πολύ εύκολο για αυτόν να γίνει ήρωας, δεν θα ακούσεις κανέναν αθηνέζο να προτείνει να πάνε 10-20 επιχειρηματίες από τον Νότο να βάλουν λεφτά στον Βορρά ώστε ο Ιβάν να αποδυναμωθεί, γιατί δεν έχουν πρόβλημα με την συγκεκριμένη ανάπτυξη της Μακεδονίας, έχουν πρόβλημα με την ανάπτυξη της Μακεδονίας, όπως κι αν έρθει αυτή….αυτό που θέλουν (έχουν το θράσος να το απαιτούν κιόλας) είναι ο Βορράς να κάνει χαρακίρι, να πει “οκ, ας φύγει ο Ιβάν και ας έρθει ο κανένας στην θέση του, αφού αυτό θέλουν οι χαβουζιάρηδες να μην τους χαλάσουμε το χατήρι”, θα είναι ικανοποιημένοι μόνο όταν ο Βορράς κατοικείται αποκλειστικά από στρατεύματα και λιγοστούς στρατόκαβλους που θα κάνει τον μέσο Αθηνέζο να αισθάνεται ασφαλής…

το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει κάθε βορειοελλαδίτης, ανεξαρτήτως οπαδικών αντιλήψεων, είναι αν αυτό είναι που θέλει από τον τόπο του…αν συναινεί ή έστω ανέχεται την καταστροφή του τόπου του για χάρη ενός γελοίου ψευτο-πατριωτισμού και φαιδρών γεωστρατηγικών αντιλήψεων ριζωμένων στην εποχή των περσικών πολέμων…προσωπικά, πολύ χαίρομαι που βλέπω πως ο κόσμος αρχίζει να αναρωτιέται τι κερδίζει ο Βορράς από την ύπαρξη του στο ελληνικό κράτος και για ποιο λόγο να μην επιλέξει την αυτο-οργάνωση και την συμμετοχή σε ένα κράτος που δεν θα έχει ως βασικό σχεδιασμό του την καταστροφή του…για τους άλλους, θα ήθελα να κάνουν τον κόπο να απαντήσουν: τι κερδίζει ο Βορράς από την Ελλάδα; τι θα έχανε αν γινόταν ανεξάρτητος, ή έστω, αυτόνομος;

Σε μια φυσιολογική χώρα

Ακούμε τις τελευταίες μέρες πως “σε μια φυσιολογική χώρα” οι παράγοντες δεν μπουκάρουν στα γήπεδα, πόσο μάλλον όταν εκ των υστέρων φωτογραφίες αποκαλύπτουν πως κάπου πάνω τους υπήρχε όπλο. Είναι σωστό αυτό, σε μια φυσιολογική χώρα κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Υπάρχουν όμως κι άλλα που δεν συμβαίνουν σε μια φυσιολογική χώρα.

Συγκεκριμένα

  1. Σε μια φυσιολογική χώρα, υπαίτιος για οποιοδήποτε μεμονωμένο περιστατικό στην κερκίδα είναι το άτομο και όχι η ομάδα που υποστηρίζει, το κόμμα που ψηφίζει ή το φαγητό που έφαγε το προηγούμενο βράδυ. Άσχετα με το πόσο αυστηρές είναι οι ποινές, αυτές εφαρμόζονται στο άτομο, και όχι στην ομάδα, εκτός αν το άτομο συνδέεται με την ομάδα (αν π.χ. μπορεί να αποδειχτεί πως η ομάδα οργάνωσε το περιστατικό).
  2. Σε μια φυσιολογική χώρα, οι πολίτες της πρωτεύουσας έχουν την κοινή λογική να αντιληφτούν πως ο τελευταίος σοβαρός τραυματισμός από χαρτί ήταν της ξαδέρφης της κατσαριδούλας της μικρής Τερέζας, από κάποια νοικοκυρά που την κυνηγούσε με εφημερίδα.
  3. Σε μια φυσιολογική χώρα, υπεύθυνος για την διάγνωση της σοβαρότητας ενός τραυματισμού είναι ο πιστοποιημένος γιατρός του αγώνα, και όχι ένας τυχαίος πρώην τερματοφύλακας και νυν παράγοντας. Όταν ο πιστοποιημένος γιατρός του αγώνα διαβεβαιώνει πως ο τραυματισμός δεν είναι αρκετά σοβαρός, η γνώμη πρώην τερματοφυλάκων δεν πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν από τον διαιτητή της ανάμετρησης.
  4. Σε μια φυσιολογική χώρα, ο διαιτητής που έχει λάβει την διαβεβαίωση από τον γιατρό του αγώνα πως δεν υπάρχει σοβαρός τραυματισμός δίνει την εντολή στις ομάδες να βγούνε στον αγωνιστικό χώρο και αντιμετωπίζει οποιαδήποτε άρνηση ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που θα αντιμετώπιζε την εξ άρχης άρνηση να συμμετέχει στον αγώνα, ήτοι, μηδενισμός και δωράκι οι προβλεπόμενες ποινές. Σε μια φυσιολογική χώρα ο διαιτητής μιας αναμέτρησης συνεχίζει τον αγώνα χωρίς να σκέφτεται αν θα ήταν καλό PR να δεχτεί τις αντιρρήσεις για την ιατρική γνωμάτευση ενός πρώην τερματοφύλακα.
  5. Σε μια φυσιολογική χώρα, κάποιος πραγματικά τραυματισμένος φεύγει με ασθενοφόρο από το γήπεδο και όχι με ντάτσουν, κατευθύνεται δε σε δημόσιο νοσοκομείο και όχι σε ιδιωτική κλινική για την οποία υπάρχει προφανές conflict of interest εφ’ όσον είναι χορηγός της ομάδας.
  6. Σε μια φυσιολογική χώρα, απάνω σε έναν πλανήτη όπως την Γη, οι τραυματισμοί δεν ταξιδεύουν κατά την διάρκεια της ημέρας ανά το σώμα των ανθρώπων, έχουν την αξιοθαύμαστη σταθερότητα να παραμένουν στο ίδιο σημείο για πάνω από 20 λεπτά.
  7. Σε μια φυσιολογική χώρα, προπονητής που αποφασίζει να δώσει την παράσταση “ο καραγκιόζης τραυματίας” απολύεται από την ομάδα πριν προλάβει να μπει στο αεροπλάνο του γυρισμού, για να μην κάνει ζημιά στο brand name της ομάδας, δεν αποθεώνεται από στελέχη και οπαδούς της ομάδας ως ήρωας.
  8. Σε μια φυσιολογική χώρα, προπονητής που αποφασίζει να δώσει την παράσταση “ο καραγκιόζης τραυματίας” χλευάζεται από αντίπαλους οπαδούς, μέσα μαζικής ενημέρωσης, και την κοινή γνώμη, η περίπτωση του δεν αντιμετωπίζεται ως πρόκληση για την τέχνη της σοφιστείας με σκοπό να δικαιολογηθεί η διακοπή.
  9. Σε μια φυσιολογική χώρα, όταν δύο ομάδες καταφεύγουν στην δικαιοσύνη και ζητάνε η καθεμία τον μηδενισμό της άλλης ο αρμόδιος υπουργός δεν βγαίνει την επόμενη μέρα να προαναγγείλει την δικαστική νίκη της μιας από αυτές, γιατί αυτό θα αποτελούσε χυδαία παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης, κάτι που δεν συνηθίζεται στις φυσιολογικές χώρες.
  10. Σε μια φυσιολογική χώρα, όταν ο αρμόδιος υπουργός παρεμβαίνει χυδαία στο έργο της δικαιοσύνης τότε (τουλάχστον) η αντιπολίτευση και τα φίλα προσκείμενα σε αυτή μέσα ενημέρωσης το καταγγέλουν, δεν κάνουν τον μαλάκα δείχνοντας τοπικιστική αλληλεγγύη, γιατί υποτίθενται εκφράζουν/εκπροσωπούν μια χώρα και όχι μια πόλη.
  11. Σε μια φυσιολογική χώρα, τα έγγραφα μιας δίκης γίνονται γνωστά στους διάδικους ταυτόχρονα. Μόνο σε μπανανίες ο τύπος ενημερώνεται για ένα καινούργιο έγγραφο της δίκης, πριν την δίκη, από τον εκπρόσωπο τύπου του ενός διάδικου ενώ ο άλλος δεν έχει ιδέα για αυτό, και κανείς (ούτε από τον τύπο, ούτε από τις αρχές) δεν ασχολείται με το πως διέρρευσε ένα εμπιστευτικό έγγραφο μόνο στον ένα διάδικο.
  12. Σε μια φυσιολογική χώρα, δίνεται στους διάδικους αρκετός (και ίσος) χρόνος για να εξετάσουν τα έγγραφα μιας υπόθεσης και δεν λέει ο δικαστής “κάνε ένα τσιγάρο και διάβασε το, τι την θες την αναβολή;”
  13. Σε μια φυσιολογική χώρα, είτε μια υπόθεση κρίνεται με το γράμμα του νόμου (λαμβάνοντας υπόψη όλες τις τυπικότητες), οπότε και το γεγονός πως ο πολυτραυματίας προπονητής δηλώθηκε εκπρόθεσμα καθορίζει την έκβαση της υπόθεσης, είτε μια υπόθεση κρίνεται με το πνεύμα του νόμου (με βάση την λογική) και το γελοίο του ισχυρισμού πως κάποιος τραυματίστηκε από ένα χαρτί καθορίζει την έκβαση της υπόθεσης. Σε μια φυσιολογική χώρα, αλά καρτ εφαρμογές του γράμματος του νόμου, ανάλογα με το πως βολεύει την προκαθορισμένη απόφαση, αντιμετωπίζονται ως σκανδαλώδεις κακοδικίες
  14. Σε μια φυσιολογική χώρα, ο σκοπός του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου είναι να επανεξετάσει την απόφαση και όχι να τα μπαλώσει κουτσά-στραβά ώστε να μην χάσει η κυβέρνηση ψήφους από δυσσαρεστημένους οπαδούς.
  15. Σε μια φυσιολογική χώρα, την εγκυρότητα ενός γκολ την αποφασίζει ο διαιτητής αφού λάβει υπ’ όψιν τις υποδείξεις του βοηθού. Οι ομάδες δεν έχουν την δικαιοδοσία να ακυρώνουν γκολ.
  16. Σε μια φυσιολογική χώρα, παίχτες μιας ομάδας που “παίρνουν καροτσάκι” τον διαιτητή διαμαρτυρόμενοι γιατί τους μετέφερε ο πάγκος της ομάδας (που του το σφύριξαν κάποιοι “αμερόληπτοι” δημοσιογράφοι) πως το γκολ είναι οφσάιντ βλέπουν κανά 5-6 κίτρινες και κανά 2 κόκκινες, δεν αντιμετωπίζονται με το “σας παρακαλώ πολύ κύριοι, δώστε μας λίγο χώρο με τον κύριο επόπτη, λίγα δευτερόλεπτα να παριστάνουμε πως συζητάμε, κι εγώ είμαι εδώ, να σας φτιάξω”.
  17. Σε μια φυσιολογική χώρα, άτομο που γράφει σε επίσημο έγγραφο εμφανώς ψευδείς ισχυρισμούς, που βρίσκονται σε αντίθεση με όσα είδαν κάτι εκατομμύρια άνθρωποι σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, είναι αντιμέτωπος όχι μόνο με την οργή των οπαδών αλλά και με την δικαιοσύνη.
  18. Σε μια φυσιολογική χώρα, άτομα που μεταβάλλουν το αν αισθάνονται τρομοκρατημένοι ανάλογα με το σκορ ενός αγώνα κλείνονται στα ψυχιατρεία, δεν υπογράφουν επαγγελματικά συμβόλαια ως ποδοσφαιριστές.
  19. Σε μια φυσιολογική χώρα, μέσα μαζικής ενημέρωσης της, πολιτικοί, πνευματικοί άνθρωποι, καλλιτέχνες, κλπ. θεωρούν εκτρωματικό πως οι 999 από τους 1000 πιο ισχυρούς οικονομικούς της παράγοντες βρίσκονται σε μια πόλη, όχι πως ο 1 βρίσκεται σε κάποια άλλη.
  20. Σε μια φυσιολογική χώρα, τα “πολύπλευρα” μέσα μαζικής ενημέρωσης λαμβάνουν υπ’ όψιν πως η κοινή γνώμη που εκφράζει θα πρέπει να είναι η κοινή γνώμη ολόκληρης της χώρας, και δεν αγνοούν πως υπάρχει μια περιοχή με 2.5 εκατομμύρια πληθυσμό που η κοινή γνώμη είναι εντελώς διαφορετική από αυτή της πρωτεύουσας.
  21. Σε μια φυσιολογική χώρα, το κρατικό ραδιόφωνο δεν κάνει διασπορά ψευδών ειδήσεων μια μέρα πριν από την δίκη εις βάρος μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, και αν το κάνει, τότε καταγγέλεται από πολιτικούς, δημοσιογράφους, σχολιαστές, κλπ. και οι υπεύθυνοι ψάχνουν την επόμενη δουλειά τους στις μικρές αγγελίες.
  22. Τέλος, σε μια φυσιολογική χώρα, μετά από όλα αυτά, δεν ζητάνε και τα ρέστα από τα θύματα της κλοπής.

 

Υ.Γ.

Να ενημερώσουμε τους φίλους από Αθήνα, πως αυτή την στιγμή οι οπαδοί της Άρσεναλ, της Τσέλσι και της Τότεναμ δεν έχουν λυσσάξει πως το πρωτάθλημα θα πάει στο Μάντσεστερ. Έτσι, πληροφοριακά…

(η φωτό δεν είναι δική μου, αν ξέρετε ποιου είναι στείλτε να το βάλω)

Μικρή και ανέντιμη Ελλάς

Ένα από τα μεγαλύτερα θέματα ταμπού σε αυτή την χώρα είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των “νέων εδαφών” από τους παλαιοελλαδίτες, που ξεκίνησε από την στιγμή της εισόδου τους στην Ελλάδα και φτάνει ως σήμερα. Η επίσημη δικαιολογία είναι πως αυτό θα ήταν διχαστικό για την χώρα, πως θα ήταν ενάντιο σε μια εθνική ομοιογένεια, η οποία εδώ και 2 αιώνες προσπαθεί να επιβληθεί με το στανιό. Όμως, μια εθνική ομοιογένεια η οποία επιβάλλεται με το ζόρι είναι μια εθνική ομοιογένεια που έχει μηδενική αξία, γενικά στην ζωή τα θέματα που κρύβονται κάτω απ’ το χαλάκι δεν έχουν την τάση να λύνονται από μόνα τους, αλλά να κακοφορμίζουν και να αποκτούν σαφώς μεγαλύτερες διαστάσεις από όσες είχαν αρχικά. Οπότε, αυτοί που δεν θέλουν να ασχολούμαστε με αυτό το θέμα είναι αυτοί που βολεύονται με την συγκεκριμένη πραγματικότητα, κανείς άλλος.

Το μίσος που δείχνει η Αθήνα προς τον ΠΑΟΚ για ακόμα μια φορά δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς να γίνει μια ανασκόπηση στην ιστορική πραγματικότητα, η οποία δεν θα σεβαστεί το παραπάνω ταμπού. Βλέπεις, το λανθάνων στοιχείο όλων των αθλητικών αντιδράσεων είναι η υπεραιωνόβια πολιτική θέση της “μικρής αλλ’ εντίμης Ελλάς”, η οποία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο προσκήνιο όταν το κράτος που προέκυψε το 1830 άρχισε σιγά-σιγά να επεκτείνει τα σύνορα του. Στην σχολική ιστορία παρουσιάζεται μια στρεβλή εικόνα εθνικής ομοψυχίας, σαν όλοι να ήταν θετικοί προς μια τέτοια επέκταση, κάτι που είναι μακριά από την αλήθεια.

Αντίθετα με την επίσημη ιστορία, η πλειοψηφία των παλαιοελλαδιτών ήταν ενάντια στην επέκταση των συνόρων της χώρας, όποτε ένα τέτοιο θέμα προέκυπτε. Σήμερα γνωρίζουμε το σύνθημα “μικρή αλλ’ έντιμη Ελλάς” από τις εκλογές του 1920, και την επικράτηση των αντι-βενιζελικών που οδήγησε στην μικρασιατική καταστροφή. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι πως το σύνθημα αυτό δεν εμφανίστηκε στο 1920, αντίθετα, υπήρχε αυτούσιο τουλάχιστον για 50 χρόνια, και εξέφραζε πάντα την αγωνία του κρατικού μηχανισμού και του παρακράτους που από πάντα (ως σήμερα) βιοπόριζε γύρω από αυτό με την είσοδο νέων παιχτών στο παιχνίδι, που ίσως κάποτε ζητήσουν κομμάτι από την πίτα.

Και η ρίζα του κακού πάει ακόμα πιο πίσω, στην ίδρυση του κράτος της Ελλάδας και ακόμα και στην διάρκεια της επανάστασης του 1821. Από την αρχή στην Ελλάδα υπήρξε μια οπισθοδρομική αδυναμία κατανόησης των αιτιών που το κράτος θα έπρεπε να λειτουργεί με βάση αξιοκρατικές δομές (ο Ναπολέοντας είχε επιδείξει πριν λίγες δεκαετίες γιατί η αξιοκρατία δουλεύει καλύτερα από τον νεποτισμό, αλλά στα βαλκάνια είχε φτάσει μόνο ο απόηχος των επιτυχιών του, δεν είχε φτάσει η αιτία αυτών), αντίθετα, τα λεφτά που ερχόταν από το εξωτερικό γινόταν από την αρχή (ως σήμερα) διορισμοί και δωράκια σε ημετέρους, και η κόντρα που υπήρχε εξ’ αρχής ήταν μεταξύ ρουμελιωτών και μοραιτών, για την μοιρασιά. Να μην ξεχνάμε πως ο βασικός λόγος της κόντρας Τρικούπη-Δηλιγιάννη ήταν πως ο μεν διόριζε ρουμελιώτες, ο δε πελοποννήσιους, η καθεαυτό πολιτική έπαιζε (και ακόμα παίζει) ελάχιστο ρόλο στον πραγματικό πολιτικό κόσμο της Ελλάδας, όπου η πολιτική αρένα είναι μια σύγκρουση τοπικών συμφερόντων.

Καταλαβαίνετε πως ο κόσμος που σκεφτόταν με αυτό το κριτήριο απείχε από το να καλοσωρίζει τις προσπάθειες επέκτασης των συνόρων, οι οποίες ερχόντουσαν κάπως όπως έρχονται σήμερα οι μνημονιακές μεταβολές, από τα υψηλότερα πολιτικά και διπλωματικά κλιμάκια και με ελάχιστη αποδοχή από τον λαό. Ο λαός της παλαιάς Ελλάδας ήταν υπέρ της “μικρής αλλ’ έντιμης Ελλάδας”, το πρώτο επίθετο κυριολεκτικό και το δεύτερο στοιχείο πως το Οργουελιανό newspeak είχε εφευρεθεί στην παλαιά Ελλάδα πολύ πριν το σκεφτεί ο Όργουελ. Γιατί το μόνο πράμα που δεν είχαν στον νου τους οι οπαδοί της “έντιμης” (παλαιάς) Ελλάδας ήταν η εντιμότητα, αντίθετα είχαν σαν στόχο να κλέβουν ανενόχλητοι τα λεφτά που ερχόταν από έξω και μαζεύονταν από μέσα, και νιώθαν να απειλούνταν από νέους πληθυσμούς.

Για αυτό και στον μακεδονικό αγώνα είναι ελάχιστη η συμμετοχή ρούμελης και μοριά, η συντριπτική πλειοψηφία των όσων έξω από την Μακεδονία συμμετείχαν ήταν από την Κρήτη και την Θεσσαλία, οι της “μικρης αλλ’ έντιμης Ελλάδας” έτρεμαν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους μην και η επέκταση των συνόρων σημάνει πως θα χάσουν έστω και κομμάτι από τα λάφυρα του δημοσίου. Και όταν τελικά η επέκταση των συνόρων επιβλήθηκε από τα πάνω, και ειδικά αφού έγινε ο εθνικός διχασμός του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (που η Θεσσαλονίκη έγινε η de facto πρωτεύουσα του κράτους, κάτι που μνημονεύεται από τον τίτλο “συμπρωτεύουσα”), το παρακράτος των κοτζαμπάσηδων της Παλαιάς Ελλάδας ήξερε πως έχει έναν θανάσιμο κίνδυνο που πρέπει να πολεμήσει, την Θεσσαλονίκη.

Το μίσος της Αθήνας προς την Θεσσαλονίκη προέρχεται από αυτά τα χρόνια και από αυτές τις συνθήκες, μιλάμε για μια εποχή που η Θεσσαλονίκη είχε 140 χιλιάδες κατοίκους και η Αθήνα 120 χιλιάδες (τέλη δεκαετίας 1910), που η Θεσσαλονίκη ήταν η δεύτερη σημαντικότερη πόλη στην παραπαίουσα μεν αυτοκρατορία δε των Οθωμανών, ενώ η Αθήνα ήταν μια πόλη στα αζήτητα του πλανήτη με πλειοψηφία πληθυσμού προερχόμενη από Αλβανούς (=αρβανίτες, μην ξεχνάμε πως μέχρι το 1926 καταγράφονταν στις επίσημες απογραφές τα αρβανίτικα ως πιθανή πρώτη γλώσσα). Οπότε, το μίσος προς την κοσμοπολίτισσα Θεσσαλονίκη και η ιδεολογία της “μικρής αλλ’ έντιμης Ελλάς” έγινε ένα και το αυτό, η Θεσσαλονίκη έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως εχθρικό έδαφος από την αρχή, για να μην σηκώσει κεφάλι και ταράξει το status quo των βολεμένων κηφήνων που βιοπορίζαν (και ακόμα το κάνουν) εις βάρος του παρόντος και του μέλλοντος της χώρας.

Αυτό το μίσος της Αθήνας, ο φόβος της Αθήνας προς την Θεσσαλονίκη πως μπορεί κάποτε να έρθει να μας ξεβολέψει, είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα σε λανθάνουσα μορφή με τον ΠΑΟΚ. Βεβαίως, τα πράματα έχουν αλλάξει, ούτε η Αθήνα ούτε η Θεσσαλονίκη είναι όπως ήταν πριν 100 χρόνια, αλλά ο φόβος “θα έρθουν οι από πάνω να μας ξεβολέψουν” είναι ακόμα εδώ, έστω και σε ελάσσων, ποδοσφαιρικό επίπεδο. Μην ξεχνάμε πως το πιο παλιό υβριστικό σύνθημα των ελληνικών γηπέδων είναι το “βου-βου-βούλγαροι”, υπάρχουν ρεπορτάζ Αθηναικών εφημερίδων της δεκαετίας του 1930 που το κριτικάρουν ως απαράδεκτο (από τα πάνω πολιτικές, είπαμε), είναι το μόνο σύνθημα που υπάρχει στα ελληνικά γήπεδα από την αρχή, από όταν ξεκίνησαν ομάδες της Θεσσαλονίκης να παίζουν με ομάδες της Αθήνας.

Ο ΠΑΟΚ σε αυτή την ιστορία, και στην παρούσα φάση, είναι η προσωποποίηση του ριζωμένου φόβου των παλαιο-ελλαδιτών για τις νέες χώρες που θα έρθουν να τους ξεβολέψουν. Δεν είναι μόνο καλή ομάδα, αλλά πλέον έχει και οικονομική ισχύ, είναι ο εφιάλτης τους, η Θεσσαλονίκη που έρχεται να αλλάξει τα κόζια στο κράτος της “μικρής και ανέντιμης Ελλάς”. Για αυτό και αντιδρούν με τέτοια λύσσα, για αυτό και αναβίωσαν σε μια μέρα το ΠΟΚ, αδελφωμένοι όλοι μαζί με έναν στόχο, να μην πάρει το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ. Γιατί σκέφτονται, όχι τίποτα, αν χάσουμε το πρωτάθλημα, ποιος ξέρει τι θα χάσουμε μετά, ίσως κάποτε, να αναγκαστούμε να χάσουμε τις συμμορίες της Αθήνας που λυμαίνονται την Ελλάδα. Κι αυτό θα είναι καταστροφή, έτσι δεν είναι;

Όλα με μέτρο, ΠΑΟΚ

Το έγκλημα ολοκληρώθηκε, και θεωρώ αδύνατο οι αντιδράσεις του ΠΑΟΚ να καταφέρουν το οτιδήποτε…η όποια πολιτική παρέμβαση υπέρ του ΠΑΟΚ δεν μπορεί να έρθει με το κοινό της Αθήνας σε υστερία για την κλοπή του πρωταθλήμτος από τον ΠΑΟΚ…η Β’ Αθηνών είναι μεγαλύτερη περιφέρεια από την Α’ Θεσσαλονίκης, και κανένας δεν είναι μαλάκας να αναλάβει το κόστος να χαλάσει το πάρτι…οι καμπάνες ηχούν χαρμόσυνα σήμερα στην μητρόπολη της πόλης της Μελίνας Μερκούρη, αύριο θα γίνει δοξολογία για την σωτηρία της, όποτε και θα απονεμηθεί η τηλεκάρτα της πόλης (δεν χρειάζονται κλειδιά οι κλέφτες) στους παράγοντες των 3 αδερφών σωματείων που απέτρεψαν την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ…

η αντίδραση τους δείχνει τον τρόμο τους μπροστά στην προοπτική του να γίνονται τα πρωταθλήματα στα ίσια, είχαν αρχίσει να ανησυχούν κι αυτοί οι ίδιοι πως όσο λωποδύτες και αν είναι δεν θα βρίσκουν να εκφράσουν την ύπαρξη τους, οπότε τώρα πέφτουν με τα μούτρα σαν πρώην αλκοολικός που υποτροπιάζει…κάνουν απλωτές μέσα στην ψωνίστικη πρωτευουσιάνικη πώληση τρέλας που συνήθως ακολουθεί τις κλοπές στον ΠΑΟΚ, πλατσουρίζουν χαζογελώντας χωρίς να μπορούν να πιστέψουν τι ζούνε, “ρε συ, είδα έναν εφιάλτη, το πρωτάθλημα να το παίρνει όποιος κερδίζει τους αγώνες” ψιθυρίζουν ο ένας στον άλλον και ύστερα λύνονται στα γέλια…όνειρο ήταν και πέρασε, όνειρο ήταν και πάει…

πάντως, για ακόμα μια φορά, για λίγες μέρες, γέμισε η πρωτεύουσα Τόρις….θα απορεί η μακαρίτισα η Θάτσερ για την σποραδική δημοφιλία της, κάθε τόσο που είναι να εφαρμοστούν οι κανόνες στον ΠΑΟΚ έρχεται η ώρα να γίνουμε όλοι ευρωπαίοι, άνθρωποι, να, για κάτι τέτοια ήρθε η κρίση και τα μνημόνια…αφού τιμωρηθεί ο ΠΑΟΚ η ώρα φεύγει πάλι και κρύβεται κάπου ανάμεσα στις μίζες και στα καταγώγια της Αθήνας, για να ξανάρθει με την επόμενη απόπειρα του παρακράτους να αποτρέψει την φυγή του τίτλου από το λεκανοπέδιο….

αυτή την φορά όμως οι από χόμπι σοβαροί ευρωπαίοι πολίτες είχαν ντυθεί και μασκοφόροι εκδικητές, συγκεκριμένα, παίρναν ρεβάνς για το ευγενές σωματείο του Παναθηναικού…τι είδους ρεβάνς, θα αναρωτηθούν κάποιοι κακόπιστοι, για τον Λίτσα μήπως, μήπως για το πρωτάθλημα του 1977, μήπως για τα γκολ οφσάιντ που δίνουν τσάμπιονς λιγκ…τι, όχι;….ε τότε για το Σπαθένιο πρωτάθλημα του 2010, στάνταρ για αυτό θα είναι…

μπα, μην ψάχνετε άδικα…βλέπετε η φίλαθλη κοινή γνώμη της Αθήνας έχει μνήμη που με το ζόρι φτάνει μέχρι το 2017, πίσω από αυτό υπάρχει ένα κενό μνήμης, ένα απόλυτο σκοτάδι το οποίο διακόπτεται μόνο από κάποια τρόπαια που όλοι τα αναγνωρίζουν και τα μετράνε αλλά κανείς δεν θυμάται (ούτε και θέλει να θυμάται, με τέτοια θα ασχολούμαστε τώρα;) το πως βρέθηκαν εκεί…πάντως, όπως και να κατέληξαν στην κατοχή τους, σίγουρα αυτό θα έγινε με βάση την αξιοκρατία, τις αρχές της Γαλλικής επανάστασης, και τον δυτικό πολιτισμό, αποκλείεται αυτοί να χρησιμοποίησαν μαφίες, συμμορίες, χούντες, μπάτσους, ρουφιάνους, τυχοδιώκτες, κλεφτοκοτάδες, αυτοφωράκηδες, και τον λοιπό εσμό που ζουζουνίζει “δώσε και σε μένα μπάρμπα”, είτε αυτό το δώσε είναι χαρτζηλήκι, είτε ζάχαρη από σαπιοκάραβα

όχι, το σκοτάδι αυτό (αχ, αυτή η μνήμη, μα, να μην θυμούνται τίποτα ρε γαμώτο;) κυριάρχησε γιατί το παρελθόν των ομάδων της Αθήνας ήταν καθαρότατο και βαρετό, αυτό ακριβώς, η ανία είναι αυτή που προκάλεσε την λήθη και όχι η ντροπή, όπως δεν θυμούνται τι φάγαν πριν 35 μέρες έτσι και που να θυμηθούν ποιον φάγανε για να πάρουν το πρωτάθλημα πριν 35 χρόνια…αντίθετα, ο ΠΑΟΚ είναι μια ομάδα με βρώμικη ιστορία, για αυτό και κυρίαρχησε στους τίτλους και έφτιαξε δυναστείες από το τίποτα…ο ΠΑΟΚ λοιπόν πρέπει να τιμωρηθεί για το κακό που προκάλεσε στο “ελληνικό” ποδόσφαιρο…μπορεί η ποινή να είναι εξοντωτική αλλά είναι για παραδειγματισμό, προς γνώση και συμμόρφωση…για να μην βρεθεί άλλη ομάδα να επαναλάβει ποτέ τα εγκλήματα του ΠΑΟΚ, με σημαντικότερο, την ασυγχώρητη ξεροκεφαλιά να θέλει να πάρει πρωτάθλημα όποτε το αξίζει…

όμως, αυτό δεν σημαίνει πως δεν θέλουνε τον ΠΑΟΚ στο πρωτάθλημα, όχι μόνο είναι μεγαλόψυχοι και γαλαντόμοι και του την χαρίζουνε, αλλά ακόμα ακόμα φτάνουνε στο σημείο να δηλώνουν “το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη έναν ισχυρό ΠΑΟΚ”, λίγο πριν δηλώσουν συγκινημένοι πόσο ωραία πέρασαν την τελευταία φορά που επισκέφτηκαν την Θεσσαλονίκη για να κρυφτούν απ’ την γυναίκα τους…το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη από έναν ισχυρό ΠΑΟΚ, πράγματι, αρκεί να μην το παρακάνει….όλα με μέτρο, όλα με μέτρο, το είπαν κι οι αρχαίοι μας πρόγονοι…

Υ.Γ. πάντως, ένα είναι σίγουρο, μπορεί να κάνουν πουστιές, αλλά και να μην τις έκαναν, πάλι αυτοί θα το έπαιρναν